Tačno 54 godine nakon što je Paul Barth osvojio olimpijsku bronzanu medalju u Minhenu, nemački džudo tuguje za jednim od vodećih figura svoje rane olimpijske generacije. 1. septembra 1972. Barth je stao na postolje na Olimpijskim igrama u svom rodnom gradu, najveće takmičarsko dostignuće u karijeri koja bi na kraju prošla daleko izvan njegovih rezultata na tatamiju.
Podudaranje datuma daje posebnu težinu vestima o njegovom odlasku. Barth je rođen 1945. godine i nastupao je u kategoriji do 93 kg, afirmišući se među najjačim džudistima Evrope krajem 1960-ih i početkom 1970-ih. Četiri godine pre Minhena već je osvojio evropsku bronze u Lozani 1968, dok je na Svetskom prvenstvu 1969. u Meksiko Sitiju završio na petom mestu. Takođe je skupljao međunarodne medalje u Saarbrückenu i Linzu i predstavljao Zapadnu Nemačku tokom važnog perioda u razvoju evropskog džuda.
Njegov ključni trenutak desio se na Olimpijskim igrama 1972. Džudo se vratio u program posle odsustva na Meksiko Sitiju 1968, čineći Minhene tek drugi olimpijski džudo turnir nakon debija sporta u Tokiju 1964. Nastup pred domaćom publikom stvorio je dodatna očekivanja za tabor Zapadne Nemačke, ali Barth je ispunio očekivanja i osvojio bronzu u kategoriji do 93 kg.
Ta medalja obezbedila je njegovo mesto u nemačkoj olimpijskoj džudo istoriji, ali njegova takmičarska karijera nije još bila gotova. Barth je postao nemački šampion 1973. godine i tokom karijere je skupljao i evropske medalje u okviru reprezentacije. Njegova dostignuća su prepoznata nagradom Silbernes Lorbeerblatt, najvišim državnim sportskim odlikovanjem Nemačke.
Ipak, najzanimljiviji deo Barthove priče može biti ono što se desilo posle Minhena. Godine 1973, samo godinu dana nakon što je stao na olimpijsko postolje, osnovao je džudo sekciju kluba 1. SC Gröbenzell. To je postalo početak potpuno druge karijere u sportu.
Decenijama je Barth radio kao trener, administrator i mentor, uvodeći generacije dece i mladih sportista u džudo. Njegov uticaj merio se stoga ne samo kroz medalje koje je sam osvajao, već i kroz džudiste koji su došli posle njega. Gröbenzell se razvio u priznati centar džudoa, a Barth je ostao usko povezan s njegovim razvojem.
Njegov doprinos na kraju je prepoznat šestim danom, a 2021. godine i počasno članstvo Bavarskog džudo saveza. Posebno prigodna počast usledila je 2022. godine, pedeset godina nakon njegove olimpijske medalje, kada je sportska dvorana u Gröbenzellu dobila ime Paul-Barth-Halle.
Ta dvorana možda predstavlja njegovu ostavštinu jednako jasno kao i bronzanu medalju. Olimpijsko postolje u Minhenu pokazalo je šta je Barth mogao postići kao sportista; decenije koje su usledile pokazale su šta je mogao da vrati svom sportu.
Tačno 54 godine nakon tog nezaboravnog dana 1. septembra 1972, njegovo ime ostaje povezano sa obe strane nemačkog džuda: međunarodnim takmičarem koji je došao do olimpijskog postolja i trenerom i graditeljem koji je veći deo života posvetio tome da nove generacije otkriju isti sport.
